Er zijn vergaderingen waarin die zin praktisch iedere zeven minuten valt. Meestal uitgesproken door iemand met een PowerPoint vol vlammetjes, raketten en woorden als acceleration, urgency en moonshot. Alsof een afdeling logistiek zich ineens moet gedragen als een elite-eenheid die Omaha Beach opstormt.
De hyperbool heeft de werkvloer overgenomen.
Alles moet tegenwoordig extreem zijn. Targets zijn niet meer ambitieus, maar absurd. Een kleine omzetgroei heet ineens explosieve schaalvergroting. Een normale werkweek wordt topsport. En een overleg van een uur krijgt de emotionele intensiteit van een spoedoperatie.
Wie kalm blijft, oogt al snel niet gedreven genoeg. Terwijl juist die rustige mensen vaak het meeste overzicht hebben. De mensen die niet schreeuwen, maar nadenken. Die niet direct op tafel springen bij een tegenvaller, maar eerst kijken waar het proces hapert.
Productiviteit ontstaat zelden uit hysterie.
Een goed draaiende supply chain wordt ook niet beter doordat twaalf managers in een ruimte gaan roepen dat het ‘echt sneller moet’. Een planning versnelt niet door drie keer harder ‘sense of urgency’ te zeggen. En medewerkers gaan niet slimmer werken doordat iemand met opgepompte energie roept dat ‘falen geen optie is’.
Vaak wordt dan vooral het denkvermogen uit de kamer gejaagd.
Het fascinerende is: hoe harder organisaties gaan schreeuwen, hoe meer mensen afhaken. Niet fysiek meteen. Eerst mentaal. Ze worden voorzichtig. Gaan op safe spelen. Minder creatief. Minder eigenaarschap. Want in een cultuur van hyperbolen wordt iedere kleine fout gepresenteerd alsof het de ondergang van het Romeinse Rijk betreft.
En ondertussen noemt men dat dan high performance.
Ik moest laatst lachen tijdens een meeting waarin een manager zei: ‘We moeten allemaal een stap extra zetten’.
Ik keek om me heen. Er zaten mensen die al maanden structureel over hun grenzen gingen. Mensen die hun lunch achter hun laptop aten alsof het een illegale activiteit was. Mensen die hun telefoon zelfs meenemen naar het toilet uit angst een Teams bericht te missen.
Maar blijkbaar moest er nóg een stap bij.
Misschien is het revolutionairder om af en toe géén hyperbool te gebruiken.
Gewoon zeggen: ‘We draaien eigenlijk best aardig. Laten we slim verbeteren’.
Geen oorlogstaal. Geen topsportmetafoor. Geen hysterie. Gewoon volwassen mensen die rustig goed werk leveren. Dat is in de praktijk namelijk uitermate effectief.
PHP/8.2.31 Nocterra/0.99.4 22-May-2026 20:03:44 UTC O- Debug: language="nl" X-Facebook-Locale not set for "https://www.promind.nl/blog/Dit-kwartaal-moeten-we-echt-knallen" O- Debug: Found cache file '/cache/nl_blog_Dit-kwartaal-moeten-we-echt-knallen.dat' 1779447894 O- Debug: Cache hit HTTP 200 Last-Modified: Fri, 22 May 2026 11:04:54 GMT Cache-Control: max-age=600 Content-Security-Policy: default-src 'self' 'report-sample'; frame-src https://www.google.com www.youtube.com https://consent.google.nl; img-src 'self' i.ytimg.com; style-src 'self'; form-action 'self'; frame-ancestors 'none'; report-uri https://www.promind.nl/cspreport