Sinds een aantal jaren moet er in de Basis-GGZ voor elke cliënt een DSM-V diagnose gesteld worden. Dat lijkt op het eerste gezicht misschien redelijk, maar dat is het niet. En het leidt tot bizarre fenomenen.
De DSM is ooit ontstaan als een simpel triage-instrument om bij soldaten die in het hoofd geschoten waren op het slagveld te kunnen vaststellen wat er precies beschadigd was. Gaandeweg zijn daar psychiatrische stoornissen bijgekomen. Handig dus. Maar vooral: de DSM gaat over aandoeningen en ziekten van de hersenen.
De Basis-GGZ, voortgekomen uit de Eerstelijnspsychologische Zorg, is echter heel wat anders. Vuistregel in het onderscheid tussen Psychologie en Psychiatrie is dat de eerste zich bezighoudt met normaal gedrag en de tweede met gestoord gedrag. Hier komen we dus op de kern van ons verhaal. Basis-GGZ is psychologische hulpverlening en zou zich dus bezig moeten houden met normaal gedrag, inhoudelijke existentiële en cognitieve problemen. In bijvoorbeeld relaties of problemen op het werk. Of moeite met het eigen zijn. Hoewel dat laatste zich in theorie verder zou kunnen ontwikkelen tot pathologie. Maar zelfs dan is het in eerste aanleg goed cognitief te behandelen.
Toch worden we gedwongen om een stoornis te benoemen volgens de DSM-V. Dit heeft ertoe geleid dat het overgrote deel van de cliënten een Depressieve Stemmingsstoornis NAO, Somatische Symptoomstoornis NAO of een Angststoornis NAO opgeplakt krijgt… Ik durf het aan om te stellen dat minstens 80% van al deze diagnoses flauwekul zijn! En dat, dames en heren, is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een té voorzichtige schatting…
Copyright © 2026, Promind. All rights reserved.
