ProMind - Een frisse duik in de geest

Het debat over de positie van vrouwen gaat vaak over wat mannen anders moeten doen. Dat gesprek is nodig. Maar het heeft ook een blinde vlek.

Ik praat regelmatig met vrouwen die zich door niemand laten vertellen wat ze moeten doen. Ze hebben gestudeerd, een mooie baan, een gezin, financiële onafhankelijkheid. Sterk, zelfstandig en intelligent. En toch zeggen ze zonder aarzelen ja als iemand iets vraagt. Ze voelen zich schuldig als ze een grens trekken. Ze vinden dat ze alles goed moeten doen. Op hun werk, thuis, als moeder, partner, dochter en vriendin.

Niemand heeft dat die ochtend tegen ze gezegd.

Dat is het fascinerende aan stereotypen. Ze verdwijnen niet vanzelf wanneer de samenleving verandert. Op een gegeven moment gaan ze in jezelf wonen. Dan heb je geen baas, partner of maatschappij meer nodig die verwachtingen oplegt. Je doet het keurig zelf.

Daarom geloof ik niet dat vrijheid alleen ontstaat door nieuwe regels of quota. Die kunnen helpen, maar ze veranderen niet automatisch de stem in je hoofd die zegt dat je eerst voor iedereen moet zorgen voordat je aan jezelf toekomt.

Het grappige is dat mannen precies hetzelfde mechanisme kennen. Alleen met andere opdrachten. Niet zorgen, maar presteren. Niet verbinden, maar sterk zijn. Niet twijfelen, maar oplossen. Ook dat zijn geen natuurwetten. Het zijn verhalen die we zo vaak hebben gehoord dat we ze voor waarheid zijn gaan houden.

Daar komen we bijna altijd op uit. Verandering begint wanneer iemand ontdekt dat zij of hij leeft volgens regels die nooit bewust zijn gekozen. Niet veranderen. Geen nieuwe persoonlijkheid bouwen. Geen lijstje vaardigheden aanleren.

Eerst ruimte maken.

Ruimte tussen jou en de verhalen die je al zo lang over jezelf vertelt dat je bent vergeten dat het verhalen zijn.

Want pas als er ruimte is, verschijnt er iets wat daarvoor onmogelijk was.

Keuze.